چند روزیه یه نفر از ایتالیا برای انجام یک سری تست اومده شرکت ما.من هم که فقط در بدر دنبال یکی می کردم بشینه با من انگلیسی صحبت کنه ( اوایل از اینکه اون همه حرفای منو متوجه می شه و من هم همه حرفای اونو می فهمم تعجب می کردم ولی الان فهمیدم که چون هیچکدممون انگلیسی نیستیم راحت حرف همو می فهمیم ) تا یه وقت بیکار می شدیم شروع می کردم در مورد ایتالیا و کشورهای دیگه که رفته بود و دیده بود ازش می پرسیدم… واحساس کردم که چقدر دلم می خواد برم تمام دنیا رو ببینم.بعد یادم افتاد یکی از بزرگترین آرزوهام اینه که تمام دنیا رو بگردم.اصلا یادم رفته بود (خیلی بده که آدم اینقدر درگیر کاراش بشه که آرزوش یادش بره . نه؟) بعد یواش یواش یاد آرزوهام افتادم. آرزوهایی که باید بهشون برسم. شروع کردم به فکر کردن به اینکه اصلا من دنبال چی هستم ؟می خوام به چه چیزهایی برسم؟ چه چیزهایی برام ارزش دارند که می خوام بدستشون بیارم یا اگه دارم می خوام حفظشون کنم؟ چه چیزهایی رو دارم یا چه کارهایی رو دارم انجام می دم که مخالف ارزشهام هستند یا دارند عذابم می دهند یا فقط کوله بار زندگیم رو سنگین کردند بدون اینکه تو طول راه کمکم کنند….از این جور فکرا.

بعد به این نتیجه رسیدم که بزرگترین آرزوهام که می خوام بدست بیارمشون ایناست (این لیست همینجوری داره تغییر می کنه فعلا اینجوریه   )

 یه شریک خوب برای ادامه راه زندگیم

 بعد یه سفر دور دنیا

 پیدا کردن و داشتن دوستای خوب و واقعی

 داشتن یه کار لذت بخش

داشتن امکانات مالی کافی برای لذت بردن از لحظات زندگیم

…

…

این لیست خیلی طولانیه مثلا یکی دیگه از مواردش این بود :

چند روز تنهای تنها تو دل طبیعت به سر بردن بدون اینکه دست هیچکس بهم برسه بدون اینکه نگران کارم یا زندگی یا چیز دیگه باشم .فقط بشینم و به صداهای سرشار طبیعت گوش کنم جوری که حتی بتونم صدای ترک خوردن و زنده شدن خاک رو تو بهار احساس بشنوم.

یه چیزهایی هم بود که دارم و دلم می خواد حفظشون کنم مثل:

سلامتی

خانواده خوبم

دوستای خوبم

بعضی از خصوصیاتم مثل دنبال جنبه مثبت هر اتفاقی تو زندگی گشتن

….

…

خیلی لذت دارم آدم بشینه و به چیزایی که می خواد تو زندگیش بهشون برسه فکر کنه و یه راهی برای رسیدن بهشون پبدا کنه.آدم اشتیاقش برای بدست آوردنشون بیشتر می شه.می گید نه؟ همین الان یه امتحان کوچولو کنید.

بشینید و به آرزوهاتون فکر کنید .سه تا از آرزوهای بزرگتون رو بنویسید. خیلی دوست دارم ببینم دوستام چه آرزوهایی دارن .

   /*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\*/*\

یه کتاب دیگه !

کتاب جادوی فکر بزرگ ( نویسنده: دکتر دی شواترز ) رو وقتی خوندم واقعا لذت بردم .من که یه عالمه چیز ازش یاد گرفتم

چند جمله از کتاب:

** فلسفهء "می توانم بهتر عمل کنم" معجزه می کند وقتی از خود می پرسید: "چطور می توانم بهتر عمل کنم؟" دکمه قدرت خلاقه زده می شود و بهترین شیوه ها برای انجام کارها خودشان را معرفی       می کنند. **

** اجازه ندهید سنتهای دست و پا گیر، ذهن شما را فلج کند.افکار نو را پذیرا شوید.جستجوگر باشید راههای جدید را امتحان کنید**

**یک آزمایش کوچک برای ارزیابی روابط اجتماعیتان : اهروقت از کسی جدا می شوید از خودتلن بپرسید" آیا حقیقتا این شخص در اثر مصاحبت با من احساس بهتری پیدا کرده است؟"**

** به همه کارها خود روح بدهید :به دست دادنتان روح بدهید وقتی با کسی دست می دهید با همه وجود خود دست بدهید، به خندهایتان روح بدهید با چشمانتان بخندید وقتی می خندید به راستی بخندید ، هروقت به حرفهای خود شور و حال می دهید خودتان هم به طور ناخودآگاه از این شور و شوق بهره مند می شوید.با همه وجود احساس زنده بودن کنید.بگذارید همه کارها و حرفهایتان به مردم بگوید : "این آدم پر از شور زندگی  است " ، "آدم هدفمندی است" ، "پیشرفت خواهد کرد" **

گاهی آرزو می کنم به جای 24 ساعت ، 26 ساعت در روز وقت زندگی داشتم.گاهی احساس می کنم که اینقدر دارم تند می دوم که یادم رفته زندگی فقط دویدن نیست.گاهی احساس می کنم اگه یه لحظه بیاستم و هیچ کاری نکنم و فقط به دوروبرم نگاه کنم وقتم تلف خواهد شد. نمی دونم چرا ولی گاهی احساس می کنم زندگی دنبالم کرده اگه یک دقیقه توقف کنم ..نمی دونم چی می شه. عجیبه نه؟ دیروز وقتی توی سرویس بودم و داشتم می رفتم سر کار (تنها جایی که هیچ کاری نمی تونم انجام بدم و بنابراین می تونم بدون عذاب وجدان راحت بشینم و به هر چی دلم خواست فکر کنم ) داشتم به این موضوع فکر می کردم که چرا اینقدر وقت کم میارم؟ خوب که فکر کردم دیدم ته ته دلم از این که سرم اینقدر شلوغه لذت می برم…..دیدم از اینکه فکر می کنم اینقدر کار دارم که وقت نمی کنم زندگی کنم احساس خوبی بهم دست می ده…..منبع مشکل رو پیدا کردم همش تو ضمیر ناخوداگاه خودم بود یا بهتر بگم هنوز هم هست. یاد یک جمله ای افتادم که خیلی وقت پیش خونده بودم :

"هیچ وقت نگید من وقت کم دارم شما هم همانقدر وقت دارید که انیشتن و ادیسون و پاستور و بتهون و ..وقت داشتند."

بعد که دقیق تر شدم دیدم ، اولویتهای زندگیم یه خورده بهم ریخته .برای یه چیزهایی وقت زیادی می ذارم در حالیکه ارزش ندارند و بعد برای چیزهای ضروری تر وقت کم میارم.دیدم "رهبری زندگیم " یه خورده از دستم خارج شده. می دونید گاهی آدم باید یه ذره از سطح زندگیش بره بالاتر و از اون بالا به خودش و کارهاش یه نگاهی یندازه.گاهی برای بدست آوردن چیزی تمام تلاشمون رو می کنیم و هر چی در توان داریم برای انجام دادنش بکار می بریم و چون داریم با تمام قوا تلاش می کنیم انتظار داریم حتما نتایج عالی بگیریم ولی اگه یه لحظه از سطح زندگیمون جدا شیم و بریم بالاتر و همه جوانب زندگیمون رو ببینیم و به هدف اصلی زندگیمون فکر کنیم ….می بینیم نردبون رو روی یک دیوار اشتباه گذاشته ایم و دیگه بدون اینکه به آخر کار فکر کنیم همه فکر و ذکرمون این شده که هر طوری شده از نردبون بالا بریم.

این اون چیزی بود که در مورد خودم کشف کردم. این چند روز دارم فکر می کنم نردبونهایی که می خوام ازشون با لا برم روی چه دیوارهایی گذاشته ام.دارم فکر می کنم اگه برسم اون بالا همون چیزی رو بدست می آرم که انتظارشو دارم  یا…

می خوام اول هدفهامو مشخص کنم بعد با تمام قوا فرمان حمله رو صادر کنم.

راستی  می خوام از این به بعد تو این وبلاگ کتابهایی که می خونم و خوشم میاد بهتون معرفی کنم و یه خورده از هر کدومشون رو براتون بگم و جمله های قشنگشو براتون بویسم .شما هم به جاش اگه کتابی رو خوندید و خوشتون اومده به من معرفی کنید (به این می گن معامله پایاپای )

امیدوارم هممون بدونیم داریم برای بدست آوردن چه چیزی تلاش می کنیم (آمین)

and make it so beautiful that it will worth rememnering.
Ida Scott Taylar
 

سلام دوستای گلم.می خواستم بگم خیلی دوستتون دارم.این چند روز به این فکر می کردم که دوستیهای اینترنتی هم عالمی داره .با دنیای واقعی فرق می کنه. گاهی محدودیت هاش بیشتره و گاهی بی حدی هاش .بزرگترین  خوبیش اینه که این نظرات و عقاید آدمهاست که اونها رو بهم جذب می کنه نه تیپ و قیافه.به نظر من این مهمترین مزیت دوستیهای (شاید بهتره بگم دور هم بودنهای) اینترنتیه. بعد از مدت کوتاهی آدمهای متناسب از لحاظ فکری دور هم جمع می شن.آدمهایی که حرف همدیگرو می فهممن.لزومی نداره همیشه موافق باشند ولی حداقل از بحث کردن سر یه موضوع مشترک لذت می برند.این خیلی خوبه.من تو این چند وقتی که برای اولین بار وبلاگ نویسی رو تجربه می کنم از پیدا کردن دوستهای جدید خیلی لذت می برم.هر روز که میام یه پیغام از یه دوست جدید می بینم که در مورد نوشته هام فکر کرده و نظرشو گفته از ته دل ذوق می کنم یا وقتی نظرات دوستای قبلیمو می خونم لذت می برم که یواش یواش دارم کسانی رو پیدا می کنم که حرفای من براشون یه معنایی داره و حرفای اونا برای من جالبه.

دلم می خواد تک تک در مورد نظراتتون ، نظر بدم چون واقعا از خوندن تک تکشون لذت بردم.

اول رضا که اول از همه نظر داده :چیزایی که گفته بودی خیلی خیلی امیدوار کننده و قشنگ بود من همشون رو 100% قبول دارم.یه چیزی می تونم بپرسم تو کتابهای Andrew mathews رو خوندی؟

بعد مهدی عزیز که کلی از خوندن وبلاگش لذت می برم .اهل فکر و رویش و دارای یه فکر واقعا زیبا.محشره. دوست نازنینم راست می گی باید ریشه نا امیدی رو پیدا کرد.کاملاً موافقم.اولین قدم همینه.وبعد اصلی ترین و سخت ترین و شاید بعضی وقتها ناممکن ترین قدم که از بین بردنشه.ولی همونطور که گفتم شاید تغغیردادن دید اون فرد نسبت به مشکل امکان پذیر تر باشه. راستی ممنون از تعریفی که در مورد شعرم کرده بودی.یه عالمه ذوق کردم.

بنفشه جونم که دنیای شور و شیطونیه و تیزهوشیه.اینقدر راحت می نویسه که وقتی نوشته هاشو می خونم با تمام وجود حسش می کنم و گاهی وادارم می کنه بلند بلند بخندم: دوست خوبم هیچوقت نگو دنیا جهنمه.(من ایندفعه رو نشنیده می گیرم (چشمک) ).هر جور به این دنیا نگاه کنی همون جورمی شه. هر روز می شه یک زندگی جدید رو شروع کرد، جوری که خودمون می خواهیم :

“Every day is a new life”

با تمام وجود این جمله رو باور دارم.و مطمئنم درسته .می گی نه یه بار امتحان کن .

پری عزیز تشویق به خودکشی برای جلوگیری از اون روش جالبیه ولی خب به نظرت به ریسکش می ارزه؟ (چشمک)

الهام عزیزم نظرت رو قبول دارم.ایمان برای احساس خوشبختی خیلی مهمه. زندگی یعنی ایمان داشتن به زندگی ، به خودمون ، به قدرت خوبیها، به جادوی عشق ، به وقوع معجزه ها به قدرت بی انتهای خدا که با یک خواستن از ته دل در اختیار ماست....

و آقا مهدی گل گلاب خیلی خوشحالم که دوست واقعی و همراه درونیتو چند ماهه پیدا کردی و اونهم به دعات گوش می کنه. اون همیشه منتظره که از ما یه اشاره ببینه. فقط یه خواهش از سر صداقت و از ته دل ...و دیگه همه چی تمومه.

و دوستای گلم سپهر و ر.ع و ستاره که اومدن و نظرشونو کلی گفتن ولی جواب سوالمو ندادن(یواشکی فرار کردین......).

راستی آقای ر. اسم وبلاگت خیلی محشره .امیدوارم زودتر سحر زندگیت فرا برسه.اگر در زندگی جز بهترین رو نپذیری جز بهترین نصیبت نخواهد شد.

*****\/\/\/\/\/*********\/\/\/\/\/\/**********\/\/\/\/\/\/*******\/\/\/\/\/*****

حالا که سوالات قبلی رو اینقدر منطقی و قشنگ جواب دادید دلم می خواد سوالی که چند روزیه هی تو فکرم بالا و پایین می ره ازتون بپرسم .(تقصیر خودتونه سطح توقع آدم رو با لا می برید. همینه که می گن نباید به بعضی ها رو داد. البته بلا نسبت خودمممم (چشمک) )

به نظر شما چقدرمی شه رو دوستیهای اینترنتی حساب کرد و اصلا درسته که این دوستیها به دنیای بیرون و دیدن و آشناییهای بعدی منجر شه یا...؟