سه شنبه 25 اردیبهشت1386
به همین سادگی
اين نوشته حدوداً مربوط به يه هفته پيشه! مونده بود تو آرشيو " خود نوشته هاي خود خوانده "! امروز مي ذارمش اينجا كه هميشه يادمون بمونه حتي يه لحظه كنار هم بودن گاهي چقدر سخت و چقدر شيرين بوده!
« ديروز يه تيكه از خوشبختي رو از آسمون چیدیم و توي خلوت بين يك سر برگردوندن، بين خودمون تقسيمش كرديم ! توي خالي بين يك رفتن و اومدن .
لذت رو به همين سادگي ميشه لمس كرد! با موج يه نگاه ، حرارت يه دست ، ... .
ميشه شيريني بستني رو، روي يه لب چشيد و غرق لذت شد! ... ميشه خوشبخت بود به همين سادگي ، يا با همه اين سختي!!. به همين كوتاهي، حتي به همين نيمه تمامي ! .
خوشبختي چقدر دم دسته و چقدر شيرين.
باز هم بهاره. ديگه گلهاي قاصدك بايد يواش يواش تو باغ سبز كوچيكمون دربيان...
خدايا باز هم ممنون . يادم نرفته ، صد تا قاصدك ... »
پي نوشت1 : امروز چقدر دلم ميخواست از بين اون همه شلوغي و بي خوابي و خستگي و نگراني بدزدمت و فقط براي چند ساعت ببرمت يه جاي امن،آروم و خلوت كه فقط يه ذره استراحت كني عزيزم، .ميدوني كجا ؟!... . چقدر امروز فكر خستگي و بيخوابيت ، دلمو بي تاب و نگران ميكرد.
پي نوشت 2 : حتي اگه سريال مدار صفر درجه رو نگاه نمي كنيد ، شعر آخرش رو حتما يه بار گوش كنيد،حتما! . مثل بقيه كارهاي آقاي افشين يداللهي فوق العادست . حس بي نهايت قشنگي تو شعرش جاريه...
« ...یک آن شد این عاشق شدن
دنیا همان یک لحظه بود
آن دم که چشمانت مرا
از عمق چشمانم ربود...»
چهارشنبه 19 اردیبهشت1386
خاموشی به گاه گفتن!!
هر چه بيشتر و بيشتر گشتم ، كمتر و كمتر يافتم
جمله اي كه عمق احساس من باشد به تو ، جز: « به جان دوستت مي دارم هم نفس»!
با اين بساز نازنين ، تا به گاهش منظومه اي بيافرينم با نگاه و لبخند و بوسه
با عشق و مهر و دلبستگي
با جان و دل و تن
با حرف و كلمه و صدا
منظومه اي براي هميشه،
كه براي هر روز در راه ، آهنگي نو داشته باشد و نغمه اي جديد
تا پس از اين به دنبال كلمه نگردم در اوج نياز
تا نمانم با انبوهي حرف ناگفته و حس نشنيده و قفلي بر زبان
تا نمانم با آتشي در دل ، بغضي در گلو و سكوتي بر لب
تا به گاه گفتن بغض نكنم و به گاه غليان، در خود فرو نروم
منظومه اي خواهم ساخت
پر از واژه ، پر از حرف ، پر از رنگ
پر از سكوت، پر از فرياد، پر از آهنگ
پر از «تو» ، پر از«من» پر از « تو و من تنيده در هم تنگ»
تا ان زمان بساز با اين نازنين :
« ... به جان دوستت مي دارم هم نفس»
دوشنبه 17 اردیبهشت1386
اولین روز
امروز بعد از یک سال، یه ذره از هم دور شدیم ! به اندازه یه قسمت ، یه پارتیشن !!
فاصله زيادي نيست اما يه ذره دوره به نظرم! ولي مطمئنم مثل هميشه در هر اتفاقي كه برامون ميفته خيري هست. امروز روز اوله. دلم يه خرده تنگ شده ولي قول دادم كه خوب خوب باشم!
وقتي فكرشو ميكنم مي بينم چقدر جالب بود كه ما تو اين يك سال ، هر روز و روزي حداقل 8 ساعت در نزديك ترين فاصله ممكن از هم زندگي كرديم.كافي بود تا سرمو از پشت مونيتور يه ذره بيرون بيارم تا بتونم ببينمش. امروز داشتم فكر ميكردم بچه هايي كه توي واحد ، دور و بر ما نشسته بودن حتي روحشون از نگاهها، بوسه ها و چشمكها و عشق داغي كه هر چند وقت يكبار بينمون رد و بدل ميشد خبر نداشت و ما وسط اون هم آدم ، بي صدا و نامرئي عاشقيت ميكرديم! هرچند عشق، پارتيشن و واحد و قسمت و فاصله حاليش نميشه و از همه چي رد ميشه تا يكراست به دل معشوق بشينه، اما دل من انگار يه ذره هنوز بچه است و زود تنگ ميشه. نگران نباش عزيزم قولم و حرفاي تو يادم نميره. نگران نباش، من اينقدر قوي هستم كه نذارم هيچ چيزي يا كسي ناراحتم كنه يا ازارم بده .نگران نباش ، اين احساس فقط يه دلتنگيه، نه ناراحتي يا ترس از اذيت شدن .
وقتي مطمئنم تو، چند متر اونطرف تر پشت اين پارتيشنا بازم همه حواست به منه آروم آروم ميشم .
من خوب خوبم و عاشق عاشق ! دارم اينجا تمرين مديريت مي كنم! حالا ببين عزيزم، كاري ميكنم كه بدونن بايد روي من جور ديگه اي حساب كنن. 
( نبينم به حرفم بخنديا
)
شنبه 15 اردیبهشت1386
موطن آدمی را بر هیچ نقشه ای نشانی نیست..
موطن آدمی تنها در قلب کسانی است که دوستش می دارند
بيگل ( ترجمه شاملو )
غريبگي نكن نازنين ! غريبگيت طعم گس و خفه غروب زمستان است پشت پنجره هاي تنهايي .
هيچ ديده بودي خانه براي صاحبخانه دلتنگي كند ؟
هيچ ديده بودي خانه، صاحبخانه را زنداني كند ؟
در خانه كه هستي چراغ را خاموش نكن.
تاريكي مرا در خود فرو مي برد و غرق مي كند
بي اختيار پي تو ميگردم
اما در تاريكي هيچ چيز پيدا نيست ، حتي تو !
بخاطر همين از تاريكي مي ترسم!
چيزي درونم جمع شده ، فشرده ، بي تاب و تنگ ...
سه شنبه 11 اردیبهشت1386
و تو امروز...
امروز11 ماهه شد. چقدر زود بزرگ شد! من و تو بزرگش كرديم. چقدر چيزا يادش داديم چقدر چيزا ازش ياد گرفتيم. دست همو گرفتيم و به همديگه سفر كرديم ، به عمق عشق، با همه دلتنگياش و دلگيرياش با همه قشنگياش و سختياش .
امروز دلم پر از يه حس فوق العادست . حتما چيزي كه بهش ميگن عشق، همينه . يه چيز داغ و زنده كه دائم تو دلم ادم ورجه وورجه ميكنه . چيزي كه راحت اشك آدم رو درمياره ! يه چيزي كه مثل يه خونه امن و دور و خلوت و دنج هر موقع كه كم مياري و زندگي بهت سخت ميگيره بهش پناه مي بري . يه چيزي كه اصلا نميشه گفت چيه... يه چيز كه ميشه همه چيزت ... فقط ميشه گفت بدون اون، فقط يه «نيمه» اي . يه نيمه بدون روح ... كاش همه ، نيمۀ وجودشون رو پيدا كنن.
خدايا بخاطر اينكه منو يادت بود و نيمه روح من رو هم آفريدي يه عالمه ممنون!!
با همه وجودم دوستت دارم قشنگ ترين حادثه زندگيم.
یکشنبه 9 اردیبهشت1386
یه هوای عشقولانه :)
بارون تند جوري كه احساس كني الان بارون شيشه ها رو مي شكنه و مياد تو!
رعد و برق شديد جوري كه صداش يه ذره بترسونتت !
و هواي مه آلود جوري كه احساس كني توي ابرا نشستي!!
اين شرايطي كه بالا توصيف كردم يكي از شرايط آب و هواييه كه عاشقشم !!! ديروز داشتم از پشت يه پنجره به اين هوا نگاه ميكردم . چقدر هوس كردم پشت يكي از پنجرههاي اين شهر ، زير يه سقف گرم و آروم و امن ، من بودم و دستاي گرم عشقم كه دورم حلقه شده با دو تا فنجون نوشيدني گرم ( سر نوشيدنيش با خودم به تفاهم نرسيدم! هم شير نسكافه ميچسبه هم چايي ! ) و يه پنجره بزرگ. موسيقي متن خيالم هم آهنگ اصلي اركيده بود ! و بقيش ترانه تند بارون و طبل رعد و آرامش و سكوت و احساس امنيت! عجيبه. نه ؟ ولي اين هوا بدجوري احساساتيم ميكنه ! چقدر بده وسط يه جلسه، احساساتي شي و يهو بري توي خونه روياهات وپيش يه نفر كه ازت دوره و حواست پرت شه !
ولي جالب ترين نكتش اين بود كه اين هوايي كه من اينقدر دوستش دارم ، به 5 ساعت معطلي تو اتوبان تهران كرج ويه مقدار خستگي و يه ذره درد گردن و كتف و كمر و مقداري دل ضعفه و كمي توبيخ از جانب مادر بزرگ محترم و يه كوچولو بي خوابي منجر شد !!
با اينحال هنوز هم اين هوا منو احساساتي مي كنه و دوستش دارم J
( ضمنا از الان بگم فردا به علت پيك كاري اينجا آب جارو نمي شه دوباره نياييد پشت در بمونيد!گفته باشم )
پنجشنبه 6 اردیبهشت1386
خلاف جهت یا هم جهت؟
چون دوستان فوج فوج
هي همينجوري ميان و درخواست ميكنن كه من هر روز اينجا رو آب و جارو كنم و از طرفي قضيه يه ذره حيثيتي هم شده 
! و هم براي اينكه به خودم نشون بدم هنوز هم مثل بچگيام مي تونم براي چيزاي ساده هم ذوق كنم ! امروز هم اومدم تا بنويسم
يه زماني فكر ميكردم هنر زندگي كردن اينه كه خلاف جهت حركت آب شنا كنم ، فكر ميكردم فقط ماهي هاي مرده در جهت حركت رودخونه حركت ميكنن ولي الان فهميدم هنر زندگي كردن اينه كه خودمو دست جريان آروم زندگي بسپرم ولي مدام هدفمو يادم باشه و هرجا كه لازم بود جهتمو تغيير بدم.يا بعضي وقتا شايد لازم باشه مسيرمو اصلاح كنم. اينجوري از همه تغييراتي كه تو مسير رودخونه پيش مياد از همه مناظر جديدي كه يهو مياد جلوي چشمم و از همه پيچ و خمهاي راه لذت مي برم.
خيلي وقته كه دارم سعي مي كنم كاملا به خدا اطمينان كنم و اگه مسير زندگيمو تغيير داد نگران نشم. هنوز خوب خوب ياد نگرفتم ولي دائم تكرار مي كنم : هر اتفاقي كه تو زندگيم ميفته حتما دليلي داره و خيري توش پنهان شده . حتما .
چهارشنبه 5 اردیبهشت1386
حرف امروز
ولی از این به بعد میخوام حتی اگه دو جمله تو ذهنم بود که دلم میخواد بگم ، بیام و بنویسم.
شاید هم نوشته های نیمه کاره قبلیم که مونده برای خودم رو بذارم اینجا .
امروز هوا باروني و خيلي قشنگ بود .از صبح يه حس خوبي داشتم. ديشب هم ترجمه هام خوب پيش رفت ، هم سازمو خوب تمرين كردم و بيشتر از حدي كه فكر ميكردم جلو رفتم و هم امروز حال و هواي بهار رو با همه وجودم حس كردم .به قول " آلوچه تپلي" من ( از اين اسمهاي عجيب غريب تعجب نكنين من عاشق اسمهاي عجيب ولي با مسما هستم! ) هوا خیلی دو نفره بود! دلم برای باغ کوچیکمون تنگ شده ولی باغی که مثل اون موقع ها آروم و ساکت و بی دردسر باشه
. زیر بارون ، خلوت دو نفره ، عشق و يه عالمه حس ناب ...
خدايا بخاطر حس خوبي كه امروز دارم يه عالمه ممنون
سه شنبه 4 اردیبهشت1386
مبارزه با مظاهر جمهموری اسلامی!!!!!!
دو سه روزه سر فلكه اصلي محلمون كه اتفاقا محل رفت و امد آدمهاي با نامتعارفترين پوشش ( نمي گم بد يا خوب، فقط غير معمول )هست چند نفر با باتوم و اسلحه و قيافه وحشتناك ارشادي ! ايستادن .
چقدر مشكلات جامعه خدا رو شكر يكي يكي داره حل ميشه!
من اصلا كاري ندارم كه پوشيدن شلوار كوتاه يا مانتو كوتاه يا روسري كوتاه چه فلسفه اي براي پوشندش داره يا اصلا فلسفه اي داره يا نه!و اصلا كاري به اين ندارم كه به نظر من يكي از حقوق آدمها ، آزادي انتخاب لباسشونه و همينه كه لباس هر كس مي تونه بشه معرف شخصيت و طرز فكر و يا حتي ايدئولوژيش، اما يه چيز رو خوب ميدونم. همه اين جونها بطور خالص دست پروده نظام جمهوري اسلامين كه توي اين 30 سال همه كار كرد براي قطع ارتباط مردم از فرهنگ گذشته و اصيلشون، براي قطع ارتباط آدمها از فكر و ذهنشون ، براي دور كردنشون از علم، هنراصل ، فرهنگ ايراني ، سياست و هر چيز با ارزش ديگه... هركاري كرد براي عادت دادنشون به شعار، به تو دهني، به تعليق ، به جنگ ، به نفرت و به هر چيز بي ارزش ديگه... آخرش همون چيزي كه ميخواست به دست اومد! جونهايي كه هيچ چيز ديگه اي براي فكر كردن يا توجه كردن يا وقت گذاشتن ندارن جز ابداع تركيبات عجيب و متفاوت براي نوع پوششون!
وقتي دانشگاه براي دخترها ظرفيت ورود تعيين ميكنن تا حتي به زور هم كه شده تعادل تحصيلي دختر و پسر بهم نخوره ! وقتي دانشجوها ستاره مي خورن ! وقتي نتايج فوق ليسانس با چند ماه تاخير اعلام ميشه تا وقت كافي داشته باشن براي پيدا كردن آدمهايي كه سرشون به تنشون مي ارزه و بايد ستاره بخورن و كارنامشون « درست تغيير كنه » ، وقتي توي هر شغلي اينقدر قوانين و مقررات من در آوردي براي خانمها ميذارن كه يه جوري به طور «خود خواسته» از دستشون خلاص شن و برن با بيكاريشون كنار بيان! ( نمونش شركت ما كه خانمها حق بچه دار شدن ندارن و اگر خانمي تصميم به اين كار گرفت خيلي راحت قرار دادش تمديد نميشه! ) وقتي به هيچ كتاب قابل خوندني مجوز چاپ نمي دن ! وقتي كتابهايي كه مجوز چاپ داشتن و ارزش خوندن ، مجوزشون لغو ميشه ! وقتي فقط روزنامه هايي حق چاپ و حيات پيدا مي كنن كه در خودسانسوري تخصص پيدا كرده باشن و در واقع حرف نزنن! وقتي فقط فيلمهايي مجوز پخش ميگيرن كه تهش هيچ انگيزه يا شور يا حرف يا كينه يا بغض يا فهمي براي بينندش باقي نمي مونه و از سالنهاي سينما بيشتر براي چند دقيقه اي بي دغدغه كنار هم نشستن استفاده ميشه !! وقتي هر كسي حرفي براي گفتن داشت سر از كانادا و آمريكا و سوئيس و آلمان و... در اورد و رفت وبقيه هم كه موندن حرفاشون رو يا خوردن يا فراموشش كردن يا گرفتار چارديواري سلول شدن! وقتي يك سال مردم رو با چند تا كلمه سانتريفوژ و راكتور و هولوكاست سرگرم ميكنن بدون اينكه نه حتي شنونده هاش كه بلكه گوينده هاش هم معني حرفاشون رو نمي فهمن ! ... چه انتظاري بيشتر از بايد داشت؟
چي از اين بهتر كه جونها كه تنها خطر براي حكومتهاي زوركي ( معادل فارسي غير دموكراتيك ! ) هستند اتفاقا دغدغشون بشه حجاب و بدحجابي و مبارزه باهاش يا مقاومت در مقابلش ! انگار نه انگار كه بغل گوشمون هواپيماهاي آمريكايي دارن ديوار صوتي آسمون ايران رو ميشكنن ، انگار نه انگار معلما تو زندانن، زنهاي دستگير شده معلقن، دانشجوها ناپديدن ، تورم ركورد شكسته ، بنزين چند وقته ديگه قيمتش چند برابر ميشه... و ما درگير تعيين چند ميليميتر اضافه و كم براي روسري و مانتو و شلواريم !
چقدر دلم ميخواست مي تونستم به ظهور يه قهرمان اعتقاد مي داشتم !
" سرنوشت هيچ قومي عوض نميشه مگر اينكه خودشان بخواهند "
